तोच मामा मार्गात तीच घाई सकाळची

शांताबाईंची माफी मागून

तोच मामा मार्गात तीच घाई सकाळची

     चालः तोच चंद्रमा नभात तीच चैत्रयामिनी

तोच मामा मार्गात तीच घाई सकाळची 

हेल्मेट ना तिज समीप बावरली कामिनी !

नीरवता ती तशीच उत्तर काहीना सुचे 

मामांनी पकडले येऊन मार्गामध्ये

घाईचा दिवस तोच भीती लेटमार्कची 

त्या पहिल्या गुन्हाच्या आज लोपल्या खुणा

गाडीच्या कप्प्यात व्यर्थ हेल्मेट शोधते पुन्हा

संवाद ये न ते जुळून भंगल्या शब्दांतुनी

सारे जरी ते तसेच हेल्मेट आज ते कुठे ?

मामा तोच, तीच तू ही, नियम आज बदलले

ती न आर्द्रता खिशात, पैशाची ना मागणी

शॅाक

              शॅाक

मला कळंतच नाही तुम्हा शिनेमावाल्याचं काही

तू काय म्हणत होता ते काही समजलंच नाही मला

हा कळलं एवढ्यं तुला बसला होता, शॅाक तुझ्या बायकोच्या बोलण्याचा

शॅाक बसून सुध्दा तू होतास हसत

मला हेच कळंत नाही तुम्हा शिनेमावाल्याचं

मी पण कित्येकदा म्हणालो माझ्या बायकोला

जाऊया आपण पण सोडून सारं

जाऊया आपण पण सोडून सारं

हं … तुझ्यासारखा देश नाही सोडता येत मला

सोडता येतो देह पण देश नाही सोडता येत

तुझ म्हणणं बरोबर आहे का चूक, हे मला कळतं पण नाही

पण तुझ्या बोलण्यानं देश पेटतो, माझ्या कृतीने चिता पेटते, उदारीवर

माझी बायको, नसलं शिकली फारशी, म्हणाली

“धनी आपणच असं म्हणल्यावर बाकीच्यानी काय करायचं

धनी आपणच असं म्हणल्यावर बाकीच्यानी काय करायचं

नाही. नाही मी आपल्या पोराबाळांबद्द्ल नाही बोलत

आपणच मोडलो तर समाज मोडायला कितीसा वेळ लागल!

हे पण दिस, जातील

येईल नवा सूर्य, अन्नधान्याचा आशीर्वाद घेऊन

अजून सुद्धा आपल्याला बळीराजाच म्हणतात

होऊ आपण पण ख- या अर्थाने राजा”

मी पण झालो शॅाक बायकोचं बोलणं ऐकून, तुझ्यासारखा

मी पण झालो शॅाक बायकोचं बोलणं ऐकून, तुझ्यासारखा

ठरवलं नाही सोडायाचा देह, नाही करायची आत्महत्या

नाही मिळत प्रत्येकालाच बायको माझ्या बायकोसारखी, शॅाक देणारी

लहानपण व आता

माझ्या लहानपणी किती गहन प्रश्न पडयाचे मला

किल्ला केव्हा करायचा

कुठून माती आणायची

आणि तो कुठे करायचा

आता

जाणवत ते प्रश्न खुपच होते सोपे

घर कुठे घ्यायच

कुठून पैसा आणायचा

स्क्वेअर फुटचा रेट किती

लहानपणी वाटायचं

कधी संपेल ही परीक्षा

करुन ठेवायचो हिशोब

किती दिवस, तास इतकचं काय किती मिनटं उरलीत

या परीक्षेतून सुटायला

आता

ना परीक्षेचे दुख ना सुटल्याचा आनंद

आयुष्यला देतो रोजचं परीक्षा

लहानपणी झोपायचो आगंणात चटई टाकुन

टोचणारा दगड काढून टाकण्यात सुध्दा मजा यायची

आकाशातले तारे मोजत किंवा

जाणार्‍या येणार्‍या गाड्याचा प्रकाश बघत

ओरडायचो 'सिनेमा सिनेमा' म्हणून

आता

अंगणात आता फरशी आहे

आणि ‘दगड शोधण्याच’ पण सुख हारवलं

लक्षात पण नाही आकाशात तारे असतात

खरा बघतो सिनामा मस्त पैकी गादीवर लोळत

पण आनंदाचं काय?

लहानपणीही वाटायचं केव्हा मोठे होऊ

आज

वाटंत.

पण होणार काहिचं नाही

सगळेच ऋतू चांगले असतात आपण दुसर्‍या ऋतूत असताना

तू

     

असतेस तू नसतेस तू, असूनी इथे नसतेस तू 

त्या साजंवेळी नदीच्या किनारी, असूनी तिथे नसतेस तू 

पेल्यात तू मद्यात तू, पिऊनी तुला उरतेस तू 

विसरतो तुला विसरतो मला, विसरण्यात ही असतेस तू

सर्वस्व तू संदिग्ध तू, हरुनी पुन्हा जिंकतेस तू

तू प्रिये, ना प्रियकर मी, असूनीया प्रीत नसतेस तू 

जीवन तू, आयुष्य तू, सोडुनीया परी जातेस तू

असतेस तू नसतेस तू, असूनी इथे नसतेस तू 
                       

ग़़जल

नही करते वह हमसे प्यार जानते तो है

क्या समझाये दिलको, क्यो वह दिखाने तो है?

जलाते है ले कर गै़रोका नाम हमारे सामने

यह बात भी कम नही वह हमे जलाते तो है

उनकी बेवफाईसे अब ना कोई शिकवा

वह अब हमे अपनी बेवफाई बताते तो है

माना है मुश्किल चलना एकेले मंजिल कि तरफ

लेकिन ये राह, मोड हमे कुछ तो सिखाते तो है

न पढता है ना पढेगा इन ग़़जलो को कोई

लेकिन 'राजंदा' इने हमेशा लिखता तो है

सांग सांग मनपा

सांग सांग मनपा

(चालः सांग सांग भोलानाथ... कवी मंगेश पाडगावकरांची माफी मागून)

सांग सांग मनपा | खड़े पडतील काय ?

शाळेभोवती तळे साचून सुट्टी मिळेल काय ॥धृ॥

मनपा !  खड्यातून जाताना गाड्या पडतील का?

एक दोघांचे तरी डोके फुटेल का?

मनपा ! मनपा !! सांग सांग मनपा

खड़े पडतील काय ॥१॥

मनपा ! मनपा !! खरं सांग एकदा

रस्त्यावर खड़े आहेत किती आता

मनपा ! मनपा !! सांग सांग मनपा

खड़े पडतील काय ॥२॥

मनपा ! उद्या आहे गणिताचा पेपर

खड्यातून जातान फुटेल कारे ढोपर 

मनपा ! मनपा !! सांग सांग मनपा

खड़े पडतील काय ॥३॥

शाळेभोवती तळे साचून सुट्टी मिळेल काय ॥धृ॥

सांग सांग मनपा। खड़े पडतील काय

दुष्काळ

काय करू शकतो मी दुष्काळासाठी? काहीही नाही.

मला माहिती आहे, आपल्या घरातील संडासातून एकावेळेस फ्लशमधुन जेवढं पाणी जात तितकं तरी एका दुष्काळग्रस्त कुटूंबाला मिळत असेल का?

एक माणुस म्हणुन मी काय करु शकतो? पण कवी म्हणुन करु शकते, एखादी कविता.

दुष्काळ

किती सोपं असत शेती करणं

जमीन विकत घ्यायची

बाजारातून  २ तास, ४ तास, १ दिवसात येणार पिक घ्यायचं आणि लावायचं

२, ४ तासानं ते पिक विकायचं

आणि आलेल्या पैशातून पुन्हा जमीन घ्यायची

किती सोपं असत शेती करणं

असच्च वाटतं असेल माझ्या मुलाला

बघितयं त्यांन मला फार्म व्हिला खेळताना

कसं समाजावू त्याला इतक सोप नसत ते

आधी जमीनचं विकत घेता येत नाही सगळ्यांना

आणि घेतलीच तर गाळावा लागतो घाम

नसतं ते सोप क्लिक क्लिक करण्याइतकं

आलाचं जरी पिक तरी मिळेलचं मोबदला? असही काही नाही

कसं सागू त्यांला

शेती म्हणजे खुप आस्मानी आणि त्याहून जास्त सुलतानी

मीपण त्याला समजावू शकणार नाही कारण मला पण आता

सवय झालीय या कागदी झाडांची आणि कागदी फळाची

किती सुंदर दिसत आहे, हे कागदी लिंबू

पिवळ धम्मक किती सुंदर आकार

पण कापल की समजेल

ते आहे माझ्या मनासारखं किंवा या जमीनीसारखं

कोरडं लिबू, कोरडं मन आणि कोरडी जमीन